Keurmeesters: Kwak, Zainal , Jaspers

Bloed, Zweet & Tr….
(nee,… geen tranen maar TROTS !)

Om maar direct met het goede nieuws te beginnen;
We hebben onze benodigde 3 Kwalificatie wedstrijden binnen om ons te mogen inschrijven voor het Nederlands Kampioenschap Werkhonden wat op 4 & 5 April gehouden wordt bij HSV Mierlo.
In een klein jaar hebben we tenminste 270 punten, verdeeld over 3 wedstrijden onder 3 verschillende keurmeester, kunnen lopen. We hebben in het totaal 4 wedstijden nodig gehad.
En dat het niet vanzelf is gegaan hebben de belangstellende kunnen lezen in de voorgaande wedstrijdverslagen.

Heel vroeg ging in IJmuiden de wekker, en wel om 04 uur en om 05.15uur reden we weg daar wij ons om 7uur mochten melden voor ons eerste onderdeel; Het speuren.
Het was koud, donker, er stond een flinke wind en de velden waren zeer drassig met hier en daar een flinke plas water. Het was voor de spoorlopers nog een hele kunst om de 3 te vinden voorwerpen op een droog stukje te kunnen leggen. Dit heeft de spanning aan de kant er wel in weten te houden, want de voorwerpen lagen hierdoor niet op de te verwachtte strekken, waardoor het publiek, de trainingsmaatjes en de coaches elkaar op de zenuwen werkte om te melden dat het toch niet anders kon zijn dat er een voorwerp overlopen werd.

Mijn spoor lag op een open veld, waar de wind flink te keer ging, na een rustige en overtuigende aanzet gingen DJ en ik van start, een eindeloos 1ste strek waarop je een voorwerp zou verwachten, een super mooie 1ste hoek, nu kwamen we een flinke plas water van zeker 5 meter tegen, verderop de 2de hoek, oeps nog steeds geen voorwerp, (aan de kant stokte bij Sico de adem, hè zou die een voorwerp overlopen hebben, werd al zo hier en daar aan hem gevraagd, tja en dan weet je als coach even niet hoe je het hebt, DJ kan zo een voorwerp overlopen, daar hebben we wel hard op getraind, maar ja, je weet het niet, het blijft een dier,..)
Gelukkig had ik geen last van die spanning en liep gestaag achter DJ aan goed concentrerend op mijn eigen passen door de wind. En ja hoor, na de 2de hoek vonden we ons 1ste voorwerp, DJ verwees deze super, overtuigend, rustig, het voorwerp tussen de 2 voorpoten en relaxt wachtend op mij. Door de wind kon ik met gemak belonende woordjes fluisteren wat DJ weer beantwoorde met een kwispelende staart. Na een correcte aanzet, speurde DJ weer overtuigend verder, op naar de 3de hoek, prima, nu hadden we tegenwind, de 4de hoek, een kleine overtuigen nodig, het 2de voorwerp werd opnieuw vlot en overtuigend verwezen, mijn handen waren inmiddels tot ijsklompjes geworden, maar DJ had geen last van de wind en de nattigheid, en daar gingen we weer, op naar het laatste voorwerp, so far so good. Op de laatste strek kregen we een enorme wind in ons gezicht, kort links rechts het spoor selecteren met d’r neus om vandaaruit overtuigend door te speuren naar het eind.
De kleine overtuiging heeft 2x een half puntje gekost, Maar waar praten we over, het ging super, we mochten 99 punten in ontvangst nemen.
Over de gehele wedstrijd genomen was er nog één die die score ook wist te behalen, een echte Speurman in hart en nieren, die al meerdere jaren voor het WK speurhond is geselecteerd, dus om een 1ste plaats Beste Speuren te delen met Frans van Gestel is al een prijs op zich!! Dat we daarna ook nog de complimenten kregen van de spoorlegger Ruud Agterberg, met de woorden jouw mechel speurt als een duitser, KIJK dan weet je,…we zijn goed bezig. Dit jaar hebben we bij de 4 wedstrijden 94 / 96 / 99 / 99 kunnen speuren. Een mooi constant beeld. Mijn speurcoach & trainingsmaatje Sico kwam vol verwachting aangelopen, ik was inmiddels bevroren maar; YEP topper, het is ons gelukt.

Aangekomen op het wedstrijd veld, bleek dit ook zeer drassig. Tegen de middag mochten we op voor ons volgende onderdeel; Het Appèl.
In de voorgaande 2 trainingen liep DJ als een jonge hond te springen en te drammen,
? Hadden we haar ‘iets’ te hoog in drift gezet. Het blijft altijd een afweging, wat pak je de weken voor een wedstijd aan, waar wil je in verfijnen, wat geeft het voor resultaat, wat is de balans tussen plicht en plezier. Iedere africhter weet dat DIT het aller moeilijkste is binnen onze sport, je hond op een bepaald niveau brengen is ook heel knap, maar je hond op een bepaald niveau houden, dat is een KUNST.
Maar DJ liep als een plaatje, hier en daar naar onze ogen iets te dringend, bij de AF oefening gooide ik zelf 2 kostbare punten weg door in mijn beweging tijdens het commando AF een arm wat lager in te zetten, dom, niet nodig, maar ja het gebeurd. Twee halve puntjes weg voor het licht scheef voor zitten bij het binnenkomen bij het springen. MAAR ze sprong super vrij, daar waar we de vorige keer nog 3 punten kwijt raakte door het zwaar aantikken van de heensprong op de haag, sprong ze nu met 20cm ruimte!! Nog de vooruit met af en dan zou het klaar zijn. Dat het venijn in de staart kan zitten weten we van de voorgaande wedstrijden, maar nu toonde DJ een oefening uit het boekje! Met een score van 97 punten hebben we die dag het hoogste Appèl gelopen, waarvoor we van diverse toeschouwers de complimentjes trots in ontvangst hebben genomen!!
De afgelopen 4 wedstrijden hebben we 96/96/ 95/ 97 punten kunnen lopen, daar ben ik maar wat blij mee!!

Het pakwerk volgde een kort uur daarna. Het korte werk zou door Catherina de Leeuw worden verzorgt en de Afstand door Bennie Biemans. Ik heb twee honden gekeken en maakte mij zorgen over de afstand, het zag er dreigend uit, confronterend, dominerend en met een flinke stem.  De honden hielden met moeite hun beet vast en de verplichte stokslagen die gegeven werden waren behoorlijk belastend.
We hebben veel aan de voorbereidingen gedaan de afgelopen weken om het bijten van DJ overtuigender te krijgen. Zo hebben we bijvoorbeeld contact gelegd met Hans de Bruin en Menno Mackaaij van de VDH Kringgroep Sleutelstad met de vraag of ze ons konden helpen om de beet van DJ vaster en sterker te krijgen. We hebben Catherina gevraagd om een training met ons te oefenen om DJ de kans te geven om de ‘vlucht’ van Catherina te oefenen. Sico en ik hebben op ons thuishonk bij de VDH in Heemskerk diverse manieren van inbijten geoefend. Kortom, we wisten waar we aan moesten werken en hebben daar met hulp van anderen heel hard onze best voor gedaan. Het revieren van de 6 verstekken ging perfect, het aanblaffen ging veel beter dan we eerder hebben gezien, zo ook het aan de voet roepen, en van daaraf slopen er weer ‘bekende’ foutjes in, DJ gaat staan uit de basispositie, ze zou optimaler mee moeten volgen, de vlucht wordt overtuigend ingezet maar de beet moet voller en vaster, het lossen moet directer en niet naast de pakwerker maar voor de pakwerker, niet inpitten bij mijn inlopen, de afstand tussen pakwerker en mij is bij het rugtransport net even te lang, ze bijt overtuigend in, maar houdt de beet niet vol tijdens de dreiging en ze trekt zichzelf weer naar de zijkant van de pakwerker, ook hier moet het lossen directer, zijtransport gaat goed, mee naar boven voor de afstand heeft ze een extra commando volg nodig, ze blijft goed controleerbaar zitten en komt met een goede snelheid op de pakwerker af, duikt laag in de mouw, probeert zich onder de pakwerker rond te maken, lost zwaar, overval uitbewaking bijt ze in eerste instantie goed in en probeert dan opnieuw zich onder de stokslagen uit de draaien door als een soort balletje tussen de benen van de pakwerker te werken. Het lossen gaat goed, maar bij het zijtransport ‘pit’ ze nog twee keer in.
Het totaal werd beoordeeld met 83 punten, …. Daar waar we zo gehoopt hadden op een score tegen de 90 aan, was IK in de eerste instantie zeker teleurgesteld, maar zoals een goede coach betaamt wist Sico precies te vertellen dat de beet van DJ er sterker en overtuigender uit zag, dus dat de trainingen van de afgelopen weken wel hun vruchten hadden afgeworpen. Dat Sico er op die manier naar kan kijken biedt mij gelukkig weer perspectief, dat de pakwerkers Ruud en Bennie er ook zo over dachten is dan het laatste stukje bevestiging om vervolgens met opgeheven hoofd mijn totaal score onder de loep te nemen. 279 punten, Goed voor een tweede plaats op het podium, Goed voor Beste Speuren & Beste Appèl.


Om te eindigen waar we mee zijn begonnen;
Met Bloed, Zweet & Trots hebben we bereikt wat we graag wilde. We gaan deelnemen aan het NK Werkhonden!